علی زارعی و نکبت محسن نامجو

یکی چشمش را از دست داد و حالا حکم اعدام گرفته؛ دیگری برگشت و می‌گوید «با من خیلی خوب رفتار می‌کنند». علی زارعی: جوانی که در اعتراضات چشمش را از دست داد، امروز پای چوبه‌ی دار است. محسن نامجو: بازگشت، آزادانه سفر می‌کند، سر قبر مادرش می‌رود، و احتمالاً به‌زودی کنسرت هم می‌گذارد. این تفاوت، تصادفی نیست — این تصویرسازی است. هر بازگشتِ پرسروصدا، یک لایه رنگ روی دیوار خون‌آلود جمهوری اسلامی است. و وقتی چهره‌ها «عادی‌سازی» می‌کنند، اسمِ کسانی مثل علی زارعی از خبرها حذف می‌شود. جمله‌ای که در این کلیپ گفته می‌شود و ساده از کنارش نگذرید: «مقصر کشته شدن این جوان در آینده، محسن نامجوهاست.» سکوت در برابر اعدام، بی‌طرفی نیست. انتخاب طرف است. اسم علی زارعی را بلند بگویید — نام‌ها جان نجات می‌دهند. نظر شما چیست؟ در کامنت‌ها بنویسید و این کلیپ را برای کسی بفرستید که هنوز فکر می‌کند «سیاست به هنر ربطی ندارد». ———#علی_زارعی #اعدام_نکنید #محسن_نامجو #StopExecutionsInIran #ایران #FreeIran #MahsaAmini #زن_زندگی_آزادی #WomenLifeFreedom #IranProtests #اعتراضات_ایران #زندانی_سیاسی #PoliticalPrisoners #HumanRights #حقوق_بشر #IranRevolution #انقلاب_ایران #NoToExecution #SaveAliZarei #بی_تفاوتی_جرم_است #IranNews #اخبار_ایران #Normalization #ArtistsForFreedom