«چسبیده‌اند به بشکه‌های نفت و هر روز شکمشان گنده‌تر، ولی هیچ ابتکار نظامی ندارند.»
این جمله، خلاصه‌ی وضعیت کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس است.
دهه‌ها ثروت نفتی، پیشرفته‌ترین تسلیحات خریداری‌شده، حمایت کامل غرب — و در نهایت صفر ابتکار نظامی و امنیتی. یمنی که در همسایگی‌شان است و سال‌ها بحران ساخته، اگر در نزدیکی اسرائیل بود، تکلیفش خیلی زود روشن می‌شد.
مقایسه ساده است:
اسرائیل با غزه، کرانه باختری، اردن، سوریه و لبنان روبه‌رو بوده؛ اما با تجربه، شایستگی، علم و مهم‌تر از همه بدون وابستگی انگل‌وار به منابع طبیعی، بحران‌ها را قدم‌به‌قدم از مرزهای خود دور کرده و به نقطه‌ای قابل اتکا رسیده.
اعراب حوزه خلیج فارس؟ نفت می‌فروشند، پول می‌گیرند — و همیشه باید یک دستی پشت سرشان باشد.
بحران تنگه هرمز و باب‌المندب فقط یک ماجرای دریایی نیست؛ آزمون ظرفیت واقعی قدرت‌های منطقه است.
نظر شما چیست؟ آیا پول نفت می‌تواند جای اقتدار واقعی را بگیرد؟ در کامنت بنویسید.
