میراث سرشاخ شدن با غرب

چرا ژاپن و ویتنام ویران‌شده به شکوفایی رسیدند، اما ایران گرفتار کینه‌توزی بی‌پایان با جهان شد؟ ضرباتی که ژاپن، هند و ویتنام از قدرت‌های بزرگ متحمل شدند، به مراتب ویران‌کننده‌تر از وقایع تاریخ معاصر ما بود؛ اما هیچ‌یک آینده ملی خود را فدای کینه و تخاصم فرسایشی نکردند. اگر آنها نیز این خشم را ادامه می‌دادند، شاید امروز سرنوشتی شبیه به افغانستان داشتند. در تاریخ معاصر ایران—به جز یک دوره استثنایی—تمایلی ریشه‌دار برای سرشاخ شدن با قدرت‌های جهانی وجود داشته است. فراتر از مداخلات خارجی و بازی‌های بین‌المللی، بخشی از این واقعیت تلخ به روان‌شناسی جمعی ما بازمی‌گردد؛ جامعه‌ای که بارها شیفته هر جریانی شد که صرفاً «سیلی به صورت غرب» می‌زد، بدون آنکه عواقب ویرانگر آن را برای رفاه و بقای ملی بسنجد. به نظر شما، سهم ذهنیت و انتخاب‌های جامعه در این بن‌بست تاریخی چقدر است؟ دیدگاه مستدل خود را بنویسید. ———#ایران #تاریخ_معاصر #سیاست_خارجی #تحلیل_سیاسی #روابط_بین_الملل #توسعه_ایران #ایران_و_غرب #جامعه_شناسی_سیاسی #Iran #IranPolitics #Geopolitics #ForeignPolicy #MiddleEast #ModernHistory #InternationalRelations #IranHistory #HistoryCritique #ContemporaryHistory #GlobalPolitics #Diplomacy #HistoricalAnalysis