بعدی
Editorial Reel
توضیحات
پرسیدم: «تو الان چه حسی داری؟» و شما جواب دادید — بیاسم، بینقاب، از دل. 46 پاسخ رسید و راستش خوندنشون آسون نبود. خستگی. سرگیجه. حس پوچی و بلاتکلیفی. بیکاری هفتماهه و خانوادهای که با بدبختی سر میکنه. «مگه گناهمون چیه؟ یه زندگی معمولی با عزت و احترام میخوایم.» ولی درست بین همون سطرها، یه چیز دیگه هم بود: «امیدواری در عین ناامیدی.» «امیدوار ولی خسته.» «هنوزم امیدوارتر از همیشه — ما ادامه داریم.» خیلیهاتون از روز آزادی نوشتید، از آیندهای روشن، از اینکه صدای همدیگه باشیم. بعضیهاتون هم فقط نوشتید «هیچ حسی نمونده» — و اون سکوت هم شنیده شد. چندتایی رو نذاشتیم — یا فقط فحش بود، یا اصلاً ربطی به سوال نداشت. بقیهش دقیقاً همونیه که نوشتید. همین که این جملهها رو نوشتید یعنی هنوز زندهاید، هنوز حس دارید. ممنون که اعتماد کردید. 🤍 سوال بعدی بهزودی — بمونید، جواب بدید، اینجا صدای شماست. ———
